Til hvers dómstólar ?

Er það ekki bara við hæfi að leggja spurningu fyrir nýja árið? 

Íslendingar virðast ekki hafa mikla trú á réttlæti og sanngirni.  Dæmi um það má sjá víða, svo sem eins og í samgöngumálum, sjávarútvegi, jafnréttismálum, fjármálaumhverfi, lífeyrissjóðum og þannig má lengi telja.  Alltaf má finna "hagkvæmnisrök" gegn réttlætinu.

Hvern erum við að blekkja, hversvegna ekki að ganga alla leið og afnema dómstólana og láta hagfræðinga reikna út hagkvæmustu útkomuna í álitamálum?

Eða verður árið 2012 árið sem uppbyggingin hefst eftir siðferðishrunið ?

Gleðilegt nýtt ár :)

Sameining sveitarfélaga

Í ljósi þess að færsluritari hefur einhvað verið milli tannana á fólki undanfarið vegna byggðarmerkismálsins, langar mig að setja fram samlíkingu.

Sameining sveitarfélaga er sögð vera allra meina bót og til að bjarga byggð á Vestfjörðum eru öll sveitarfélög þar sameinuð í eitt. 

Finna varð viðeigandi nafn á króið, sem þó hefði einhverja sögu.  Nafnið Vesturbyggð varð fyrir valinu.  Ekki náðist samstaða um byggðarmerki á þeim tíma.

Til hagræðis í rekstri var öll stjórnsýsla sveitarfélagsins flutt á einn stað, Patreksfjörð.

Svo líður tíminn, sameiningin reynist ekkert draga úr fólksfækkun og fækkar íbúum á 20 ára tímabili, um 40% á flestum stöðum öðrum en Patreksfirði.

Dag einn er dustað rykinu af gömlu merki Patrekshrepps, sem þykir bæði vera fallegt og lýsandi fyrir byggðarkjarna sveitarfélagsins.  Mikil sátt er um ákvörðunina sem þó var tekin í skjóli nætur, án samráðs við íbúa.

Hafró útrýmir sjófuglastofnunum

Sveltistefna Hafró getur seint talist þeirra einkamál.  Sú stefna hefur rústað mörgum byggðarlögum á landsbyggðinni, gert ótal fjölda einstaklinga eignalausa og hefur kostað þjóðarbúið mörg hundruð milljarða í töpuðum útflutningstekjum. 

Nýjustu fórnarlömb "sérfræðinganna" eru sjófuglastofnarnir og krían. 

Besta kerfi í heimi ??

Kreppa í Krýsuvíkurbjargi

Greiðsluvandi, skuldavandi og eiginfjárvandi....

Ég er þakklátur fyrir það að teljast ekki til þess hóps sem á í alvarlegum greiðsluvanda.  Líklegast er almættinu svo fyrir að þakka og hugsanlega einhvað af þeim snefil af heilbrigðu skynsemi sem stundum skýtur upp kollinum hjá okkur hjónum.  Þannig munu kraftar 12 ára japansks eðalaldrifsbíls áfram verða nýttir af heimilisfólki, ásamt birtu 15 ára hlemmiskjás á sjónvarpskvöldum, svo dæmi séu tekin.

En þó svo að ég glími kanski ekki við greiðsluvanda og eignir mínar ekki það merkilegar að þær hafi skapað mér skuldavanda, þá er eiginfjárvandinn staðreynd.  Og það á örugglega við um stærstann hluta af fjölskyldum landsins. Það sem ég átti í íbúðinni, hirti hrunið, þrátt fyrir ítrasta aðhald í fjármálum í fjölda ára.

Er þetta fyrningarleiðin, að fyrna eignina en tryggja skuldina?  Ef hún er í lagi fyrir almenning er hún þá ekki í lagi fyrir lögaðila eða ríka?

En ég verð að spyrja, hvernig á því stendur að ríkisvaldið gat tekið þá ákvörðun að ábyrgast allar innistæður í bönkum á Íslandi, fyrir allt að 2.300 milljarða, hvers vegna getur ríkisvaldið ekki ábyrgst eigiðfé í fasteignum almennings fyrir 200 milljarða?  Ég geri ráð fyrir að við, almenningur fáum reikninginn í báðum tilfellum.

Þegar talað er um leiðréttingu á lánum er alltaf talað um þak á upphæðum.  Ef sama hefði verið gert á upphæðirnar í bönkum og allar innistæður undir 8 milljónum verið tryggðar, hefði mátt tryggja uþb. 97% af innistæðum einstaklinga og ca 92% af innistæðum félaga, en spara með því 1.400 milljarða.

Fyrir næsta bankahrun (ef ég skildi eiga pening), vinsamlegast minnið mig á hafa þá í banka.  Því þegar peningakerfi hrynur eru peningar öruggasta eignin........ :S

10.700 heimili í greiðsluvanda

Annað eins hefur ekki sést frá stríðslokum!

Menn eru hugsi yfir framkvæmdaleysi í sjávarútveginum.  Vill í því sambandi benda á nokkrar skýringar.

Minni þorskafli en nokkurntíma síðan á stríðsárunum.

Skuldsetning upp í rjáfur og búið að taka út arðsemi sjávarútvegsins mörg ár eða áratugi fram í tímann.

Afætur í sjávarútveginum, þeir sem veiða ekki kvótann heldur leigja hann bara út, mun verri blóðsugur en þiggjendur listamannalauna :)

Eina framtíðasýnin sem menn hafa er áframhaldandi samþjöppun og sameining fyrirtækja.

Gjaldþrota hugmyndafræði Sjálfstæðismanna

Með nýjasta útspili sínu hafa Sjálfstæðismenn enn og aftur sent almenningi löngutöngina. Það þótti ekki tiltökumál að ábyrgjast 2300 milljarða, á kostnað almennings, langt umfram skyldur og heilbrygða hugsun.

En stökkbreittar skuldir almennings í húsnæðislánum skal fólk allt borga í topp og helst meira. Sú leið sem Sjálfstæðismenn vilja fara til að blóðmjólka almenning er að lækka greiðslubyrgðina um helming í þrjú ár.  Hafa menn ekki reiknað út hvað það kostar???

Sú leið mun gera stóran hóp fjölskyldna tæknilega gjaldþrota og hækka heildar endurgreiðslu á 18 milljón króna 40 ára láni úr 40,5 milljónum og í 65,3 milljónir.

Alveg í stíl við annað á þeim bænum! 

Munar ríkinu ekkert um 1.400 milljarða ?

Með hreint fádæma heimskulegri ákvörðun ríkisstjórnar Geirs H. Haarde, um að ríkið ábyrgðist allar bankainnistæður á Íslandi í bankahruninu, varð tjón ríkissjóðs meira en dæmi eru um.  Hefði hinsvegar verið sett þak á upphæðirnar og allar innistæður undir ákveðinni upphæð verið tryggðar, hefði mátt tryggja uþb 97% af innistæðum einstaklinga og ca 92% af innistæðum félaga.  Ég hvet alla að lesa um þetta nánar hér.

Í sama ljósi er sérkennilegt að lesa skrif fyrrum sjávarútvegsráðherra, þar sem hann heldur uppi vörnum fyrir kerfi sem engin þörf er á, nema fyrir kerfið sjálft.  Kvótakerfi sem slík eru ekki sett á fyrir fjármálastofnanir, heldur er það kerfi til að stýra veiðum.  Ef veiðarnar eru ekki það miklar að þurfi að stjórna þeim á að leggja kerfið af, svo einfalt er það.

Minningarheimreiðin um Jón Sigurðsson

Sælt veri fólkið.

Á næsta ári verður haldið upp á að 200 ár verða liðin frá fæðingu eins af merkilegustu sonum þessarar þjóðar, Jóns Sigurðssonar frá Hrafnseyri.  Þykir sumum af því tilefni vera við hæfi að framkvæma ýmislegt eins og hér og hér er lýst.  Ekki eru allir sammála um það eins og sjá má í athugasemdum við eldri greinina og einnig hérna.

Persónulega er ég þeirrar skoðunar að minningu forsetans sé betur á lofti haldið með því að berjast fyrir hugsjónum hans.  Steinsteypa og malarplön eru minnisvarðar þeirra sem reisa.

Set hér inn í lokin pistil sem ég fann á netinu og á bara ágætlega við:

Eftirfarandi eru bakþankar Hrafns Jökulssonar, teknir að láni úr Fréttablaðinu 16-08´04

Flotinn mikli sem hvarf

Sólin ræður ríkjum í Arnarfirði. Hér á Hrafnseyri fæddist Jón Sigurðsson, 17. júní 1811, og hér ólst hann upp og héðan eru fyrstu afrekssögurnar. Um fermingaraldur fór hann að stunda fiskveiðar með pabba sínum en átti bara að fá helming af launum fullorðins manns. Jón sætti sig ekki við það, heimtaði fullan hlut og fékk. Enda var hann duglegur, segir organistinn á Hrafnseyri, sem lóðsar gesti um liðinn tíma.

BÆRINN sem Jón fæddist í er nú safn. Við getum skoðað herbergið þar sem sjálfstæðishetjan fæddist. Og þarna er Arnarfjörðurinn, glampandi fagur.
En það er enginn bátur á sjó. Ekki í dag, ekki í gær. Og varla á morgun.

OKKUR er sagt að auðlindir hafsins séu sameign þjóðarinnar. Það segja þeir á Alþingi. Í kaffistofunni í bæ Jóns Sigurðssonar er hlegið gleðisnauðum hlátri að þessari öfugmælavísu. Staðreyndirnar hér vestra tala sínu dapra máli.

ÞAÐ ER eins og togurunum hafi hreinlega verið stolið, segir gestur í kaffistofu
Jóns, með hraukaðan disk af vöflum, randalínum og kleinum. Hann steingleymir
veitingunum, þegar hann ferðast í huganum milli þorpanna á Vestfjörðum:
Enginn togari er lengur eftir á Patreksfirði, Tálknafirði, Bíldudal, Þingeyri, Flateyri, Suðureyri, Súðavík eða Bolungarvík.

ÁÐUR voru meira en tuttugu togarar gerðir út frá Vestfjörðum. Nú er einn eftir í Hnífsdal og kannski tveir, þrír á Ísafirði.

HVAÐ er hægt að gera? spyr roskin kennslukona, sem er í heimsókn á Hrafnseyri ásamt eiginmanni og dóttur. Og þetta er góð spurning, eina spurningin sem skiptir máli. Þetta er spurningin sem stjórnmálamennirnir eiga að vakna upp með á vörunum. Svo eiga
þeir að drífa sig í vinnuna og leysa málin. Það er ekkert sérstaklega flókið, því málið snýst um réttlæti.

HVAÐ hefði Jón Sigurðsson gert? Barátta fyrir réttlæti var alltaf kjarninn í starfi hans og hugsun. Hefði Jón Sigurðsson horft aðgerðalaus á þorpin á Vestfjörðum sofna, eitt af öðru? Hefði Jón Sigurðsson horft upp á togarana hverfa, einn af öðrum? Hefði Jón Sigurðsson
þolað að kvótinn, lífsbjörg þorpanna, hefði sogast burt í nafni hagræðingar, en svo er það kallað þegar sægreifarnir okkar þurfa að auka hjá sér gróðann?

Á ÞESSUM fallega sunnudegi á Hrafnseyri við Arnarfjörð erum við helst á því að Jón forseti hefði barið í borðið, og heimtað hlutinn sinn og Vestfirðinga.

Árið 2011 er gott ár til að stofna nýtt lýðveldi.

Raunar gæti ég ekki hugsað mér betri tímasetningu fyrir slíkt og það væri sannarlega viðeigandi á tvöhundruðaðsta afmælisári Jóns Sigurðssonar.

Ég er sammála Nirði, um að það eina skynsamlega leiðin út úr þeirri endaleysu sem nú viðgengst, er að semja nýjann sáttmála um þjóð, stjórnarskrá.  Þjóðarskúta sú sem á skeri steytti, verður vart róið meir.  Þörf er á nýrri skútu og öðrum yfirmönnum.

Meira má sjá og lesa um hugmyndir Njarðar P. Njarðvík á bloggsíðu Láru Hönnu.  Einnig vill ég benda á ummæli sem Svanur Kristjánsson stjórnmálafræðiprófessor lét falla í viðtali á Rás 2.

Vill svo að lokum benda á áhugaverða lesningu hjá snillinginum Gunnlaugi Guðmundssyni.

Guð blessi Ísland.

Löngu tímabærar breytingar.

Loksins, loksins.

Förum við loksins að sjá fyrir endann á þeirri helferðarstefnu, sem núverandi kvótakerfi er og hefur verið.

Á sínum tíma sat Mandela í fangelsi í 27 ár fyrir að berjast fyrir mannréttindum.  Eru Íslendingar ekki að verða búnir að sitja af sér einhvað svipað?

Skötuselsfrumvarp að lögum